Μαρτυρίες θεραπευόμενων

για το EMDR

Μαρία, 35 ετών


Η κατάσταση πριν γνωρίσω το γιατρό και το EMDR ήταν ένα αδιέξοδο, δεν μπορούσα να ζήσω την καθημερινότητά μου. Είχα φτάσει σε σημείο να μην μπορώ να βγω από το σπίτι. Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική, όμως έρχομαι να πω μετά από 1½ χρόνο με το γιατρό ότι ήμουν πραγματικά τυχερή που τον γνώρισα και πλέον ζω τη ζωή μου κανονικά και κάνω όνειρα για το μέλλον, ως φυσιολογικός άνθρωπος.

Μυρτώ, 32 ετών


Όταν όλα γύρω σου σκοτεινιάζουν και η ανατάραξη της λίμνης είναι τόσο έντονη, αρκεί μία μικρή αλλά τόσο δυνατή ηλιαχτίδα…

Όταν όλα γύρω σου θολώνουν και βρίσκεσαι στον πάτο του βυθού ο πνιγμός είναι ανυπόφορος. Αυτή η ανάσα ελευθερίας που έρχεται οδηγεί στη λύτρωση…

Ήμουν χαμένη ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον περιτριγυρισμένη από χιλιάδες σκέψεις, τι να κάνω και τι όχι. Νόμιζα πως θα γερνούσα με αυτές. Κοιτούσα πάντα κάτω. Λαβύρινθος η ψυχή μου.

Σιγά σιγά με μεθοδικότητα και κόπο καταφέραμε να κοιτάξω επιτέλους πάνω τον ουρανό και να χαμογελάσω.

Ευχαριστώ τον γιατρό μου που με υπομονή και θέληση με τη βοήθεια του EMDR με βοήθησε να έχω ποιότητα στη ζωή μου.

Αναστασία, 55 ετών


Όταν ήρθα στο ιατρείο ήμουν ένα απελπισμένο πλάσμα που όμως ήθελε να επιβιώσει. Οι φρικτοί πόνοι της ινομυαλγίας δοκίμαζαν το σώμα, το πνεύμα και την ψυχή μου. Η δυναμική ηρεμία σου και η βεβαιότητα σου ότι με δουλειά θα υπάρξει καλό αποτέλεσμα ήταν η αρχή της θεραπείας. Με τις συνεδρίες EMDR αισθάνθηκα την υποστήριξη, το ΜΑΖΙ που είπες και έκανες πράξη. Ακούραστος, με στρατηγική, με οδήγησες στο άνοιγμα της ψυχής, χωρίς να κρίνεις τα συναισθήματα μου, και τελικά στην κατάκτηση της ελευθερίας από ψυχικό και σωματικό πόνο. Θαύμασα την επιμονή, την υπομονή, την ευγένειά σου. Τώρα ζω τη ζωή, προσβλέπω στο μέλλον. Ευχαριστώ!

Μαριάννα, 38 ετών


“Μια φορά και έναν καιρό”… Κάπως έτσι αρχίζουν οι όμορφες ιστορίες, ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Όλη μου η ζωή ήταν κολλημένη, με το παρελθόν πάντα να με συντροφεύει. Η ζωή μου ήταν ένας φαύλος κύκλος. Η ημέρα στη ζωή μου όπου πνίγηκα, χάθηκα, ήρθε. Δεμένη σε ένα δωμάτιο κοιτώντας το ταβάνι στο απόλυτο κενό. Έχοντας μόνο εμένα. “Κατάδικος στην τρέλα” όπως το αποκαλούσαν. Τι έγινε όμως; Τι συνέβη σε εμένα; Τι έχω; Τι οδηγεί έναν άνθρωπο σε αυτό το αποτέλεσμα; Ίσως τα βιώματά του ως παιδί που κουβαλάει μια ζωή. Δέκα χρόνια μετά από αυτό το γεγονός, απομόνωσης και χαπιών, προσπαθώντας να παλέψω δούλευα, απομακρύνθηκα από τον κόσμο, χάθηκα. Σε 6 χρόνια έρχεται ένα δεύτερο επεισόδιο, δεν νοσηλεύτηκα, έφτασα όμως σε σημείο όχι μόνο να μην μπορώ να βγω από το σπίτι αλλά και από το κρεβάτι. Έχοντας ήδη πάει σε τέσσερις ψυχιάτρους, βρήκα τον καθοδηγητή μου. Ο ψυχοθεραπευτής μου με έβγαλε από όλα αυτά με το EMDR και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Κατάφερα να ξυπνάω το πρωί και να χαμογελώ, να μην ζω ούτε στον πόνο του χθες, ούτε στην αγωνία του αύριο, αλλά στο τώρα!