Γιατί έχουμε την ανάγκη να νιώθουμε εξαιρετικοί;

γιατί θέλουμε να ξεχωρίζουμε, γιατί έχουμε την ανάγκη να νιώθουμε ξεχωριστοί

Έχετε την ανάγκη να νιώθετε ξεχωριστοί;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν η παιδική σας ηλικία σας άφησε με συναισθήματα ψυχικής ισορροπίας; Ή κάποια στιγμή σας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι πρέπει να είστε «εξαιρετικοί» ώστε να σας αγαπάνε και να αξίζετε μια θέση σε αυτό τον κόσμο; Αυτές οι ερωτήσεις αφορούν τον πυρήνα της αυτοπεποίθησης και της αυτοεικόνας . Αλλά μετά από αυτές προκύπτει η εξής απορία: είστε χαλαροί και ικανοποιημένοι με την τωρινή κατάσταση στη ζωή σας; Ή μήπως έχετε την τάση να διαπρέπετε συνεχώς ή νιώθετε ντροπή για τη (δήθεν) «μετριότητά» σας;

Περίπου το 20% από εμάς νιώθουν άβολα με αυτές τις ερωτήσεις. Αρνούνται να πιστέψουν ότι οτιδήποτε και αν κάνουν δεν θα είναι ποτέ αρκετό ή θεωρούν τους εαυτούς τους «αποτυχημένους» (πράγμα που σημαίνει ότι δεν κατάφεραν να νικήσουν τα στατιστικά στοιχεία). Στο σχολείο, προφανώς δουλεύαμε πολύ σκληρά, όχι επειδή μας ενδιέφεραν τα θέματα, αλλά επειδή νιώθαμε υποχρεωμένοι για λόγους που δεν ήταν ξεκάθαροι, απλά γνωρίζαμε ότι έπρεπε να είμαστε στους καλύτερους μαθητές της τάξης. Ίσως να μην είμαστε εξαιρετικοί σε κάτι αυτή τη στιγμή, αλλά σπάνια δεν νιώθουμε την πίεση να είμαστε έτσι. Στην παιδική μας ηλικία, η ιστορία μπορεί να ήταν κάπως έτσι. Ένας γονέας μπορεί να είχε ανάγκη να είμαστε εξαιρετικοί, λόγω της νοημοσύνης, της εμφάνισης ή της δημοτικότητας μας, ώστε να βελτιώνεται η αίσθηση για τον εαυτό του. Το παιδί χρειάζεται να έχει επιτυχίες και δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, καθώς τα κίνητρα και οι επιθυμίες του δεν αποτελούσαν κομμάτι της εικόνας. Ο γονέας μπορεί να πονά, ίσως να μην εκτιμά τον εαυτό του, να δίνει μάχη με την κατάθλιψη, να μην είναι ευχαριστημένος με την πορεία της ζωής του, να μην περνά καλά στο γάμο του. Και η αποστολή του παιδιού, για το οποίο δεν υπάρχει επιλογή , είναι να κάνει την κατάσταση κάπως καλύτερη. Φαίνεται περίεργο να κοιτά κανείς την επιτυχία από αυτή την οπτική γωνία και όχι όπως παρουσιάζεται στις εφημερίδες. Αυτοί που φτιάχνουν ουρανοξύστες, γράφουν βιβλία που είναι πρώτα σε πωλήσεις, οι ηθοποιοί μπορεί να μην είναι καλά στην πραγματικότητα. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να έχουν μια συνηθισμένη ζωή που αποκαλείται «μετριότητα» αλλά στην πραγματικότητα να είναι σούπερ σταρ και πνευματικοί ηγέτες. Ο κόσμος διαχωρίζει τους ανθρώπους που έχουν το προνόμιο να είναι συνηθισμένοι και αυτούς που είναι εξαιρετικοί. Το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τους τελευταίους είναι να καταρρεύσουν. Ξαφνικά, μετά από πολλά χρόνια επιτυχιών, μπορούν αν είναι τυχεροί να σηκωθούν από το κρεβάτι τους. Πέφτουν σταδιακά σε κατάθλιψη. Εμφανίζουν κοινωνικό άγχος. Αρνούνται να φάνε. Φωνάζουν ασυνείδητα. Χρειάζονται βοήθεια για να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές υποχρεώσεις και πρέπει να μείνουν στο σπίτι τους για λίγο. Η κατάρρευση δεν είναι απλώς ένα κομμάτι  δυσλειτουργίας, μπορεί να είναι  σοβαρές και ενοχλητικές βλάβες στην υγεία. Είναι μια προσπάθεια ενός τμήματος του μυαλού μας να πιέσει τα υπόλοιπα ώστε να εξελιχθούν, για να  μπορέσουμε να ωριμάσουμε, να αναπτυχθούμε και να κατανοήσουμε όλα εκείνα για τα οποία δεν είχαμε χρόνο. Παραδόξως, αυτή είναι μια προσπάθεια για να βάλουμε μπροστά τη διαδικασία της ανάρρωσης, σε μια φάση της ζωής μας που είμαστε πολύ άρρωστοι. Σε μια προφανώς κακή κατάσταση, ίσως να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε όλα τα δομικά στοιχεία της προηγούμενης αποτυχημένης σταδιοδρομίας μας. Ίσως να προσπαθήσουμε να μειώσουμε τις δεσμεύσεις και τα έξοδά μας. Ίσως να δοκιμάσουμε να απορρίψουμε τις προσδοκίες των άλλων για εμάς.

Οι κοινωνίες μας, που δεν τα πάνε καλά σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, έχουν έλλειψη από εικόνες αρκετά καλών συνηθισμένων ζωών. Τείνουν να συνδέουν την συνηθισμένη ζωή με την αποτυχία. Φανταζόμαστε ότι μια ήσυχη ζωή είναι κάτι που θέλουν μόνο οι αποτυχημένοι άνθρωποι χωρίς φιλοδοξίες. Δείχνουμε θαυμασμό σε αυτούς που είναι το κέντρο του κόσμου, ζουν στις μητροπόλεις και βγαίνουν στη σκηνή. Δεν μας αρέσει η ηρεμία. Περιστασιακά, ένας καλλιτέχνης θα κάνει πράγματα για το σπίτι του. Η παραβίαση των κανόνων, η διοίκηση μιας χώρας και οι πρεσβευτές μιας ιδέας είναι έχουν ιδιαίτερη γοητεία και λάμψη. Η κριτική, το γέλιο, οι αγορές, οι πωλήσεις, η αγάπη, το μίσος και η ήσυχη οικογενειακή ζωή που δεν σας κουράζουν είναι πιο αξιοσημείωτα, πιο σπάνια και πιο δύσκολα πράγματα. Ότι και να λένε οι άνθρωποι, τέτοιες απομονωμένες ζωές έχουν δύσκολα και έντονα καθήκοντα. Οι αξίες μας συνεχίζουν μα κλονίζονται στις μέρες μας.

Ίσως η επιτυχία να μην είναι τίποτε περισσότερο από ένα ήσυχο απόγευμα με τα παιδιά, στο σπίτι, σε μια απλή γειτονιά.

Οι περισσότερες ταινίες, οι διαφημίσεις, τα τραγούδια και τα άρθρα ωστόσο τείνουν να μας δείχνουν αυτό το δρόμο, αν και συνεχώς μας προσελκύουν άλλα πράγματα: τα γρήγορα αυτοκίνητα, οι διακοπές σε τροπικά νησιά, η φήμη, η δόξα, τα πολυτελή ταξίδια και οι πολλές δουλειές. Αυτή η έλξη είναι κάποιες φορές απόλυτα αληθινή. Αλλά το συσσωρευτικό αποτέλεσμα είναι ότι μας δημιουργείται η ιδέα ότι η δική μας ζωή δεν έχει τόση αξία. Και ίσως να υπάρχουν τεράστιες ικανότητες, χαρά και ευγένεια σε όλα αυτά που κάνουμε: να μεγαλώσουμε ένα παιδί ανεξάρτητο και ισορροπημένο, να διατηρήσουμε μια πολύ καλή σχέση με το σύντροφο μας για πολλά χρόνια παρά τις δυσκολίες,  να κρατάμε ένα σπίτι, να κάνουμε μια δουλειά που δεν είναι τόσο συναρπαστική ή δεν είναι καλοπληρωμένη και διασκεδαστική, να ακούμε ενεργά τους άλλους ανθρώπους και γενικά να μην υποκύπτουμε στην τρέλα ή στα παράδοξα και να μην συμβιβαζόμαστε στο πως θα ζήσουμε τη ζωή μας.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε τις καταστάσεις όταν μάθουμε να τις βλέπουμε χωρίς προκαταλήψεις. Ίσως να ανακαλύψουμε πέρα από τις προσδοκίες των άλλων, ότι οι πραγματικές πολυτέλειες της ζωής δεν θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την απλότητα, την ηρεμία, τη φιλία που βασίζεται στην ευαισθησία, την δημιουργικότητα χωρίς να υπάρχει κοινό, την αγάπη χωρίς να τρέφουμε πολλές ελπίδες ή απελπισία, ένα ζεστό μπάνιο και η απόλαυση των φρούτων, των ξηρών καρπών ή μιας σοκολάτας.

c492


ΚΑΝΕ ΤΟ ΤΕΣΤ